Everyone is somebody else's weirdo

What’s in a name?

September 25th, 2009

Εξανάπα τούτη την ιστορία, αλλά δεν πειράζει… bear with me. Πουμουν μιτσής τζαι εσπούδαζα λοιπόν, επήα στο σπίτι ενός Βούλγαρου συμφοιτητή μου και εδίαν στους Ινδούς της παρεάς να δοκιμάσουν ένα πολλά παράξενο βουλγάρικο φαϊν. Άμαν είδα φαϊν λαλώ: “Αμάν!”, Κυπραίος βλέπετε… Τελικά ήταν τασιή! Που ήμουν μίτσής ενεκατώνα ποτζί ποδά (σε κάτι βιβλία μαγειρικής που υπήρχαν σπίτι) και ήβρα οτι μοιραζόμαστε πολλά φαγία με τους γείτονες μας, είτε τα ίδια ακριβώς είτε παρόμοια.

Η μόνη φορά που έφαγα χαλλούμμιν στην Αμερική ήταν που έναν Τ/κ όταν εκάμναν μπάρμπεκιου κάποιοι άλλοι τζαι έσυρεν πάνω ένα χαλλούμμιν. Τον επόμενο χρόνο εταϊσαμεν χαλλούμμιν στην πίττα σε 300-400 άτομα στο international fest. Ήταν το πιο κυπριακό πράγμα που μπορούσαμε να δώσουμε, κάτι που μοιραζόμαστε και που εν μέρος της άσυλα κυπριακής κουλτούρας. Τωρά το πως αποφασίσαν να κάμουν οι δικοί μας αίτηση για προστατευόμενη ονομασία προέλευσης και να αφήσουν έξω το όνομα hellim… δείχνει πάλι πόσο πολλά στον κόσμο μας είμαστε. Τώρα μια γερμανική εταιρεία θέλει να παράγει χαλλούμιν και να το πουλά με το όνομα hellim, και τωρά εθυμηθήκαμε ότι και το hellim, κυπριακό ένι! Δεν ξέρω αν υπήρχαν αντιδράσεις τότε που αιτηθήκαμε τιν Π.Ο.Π. αλλά αν αιτούμαστε και το hellim είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα αντιδρούσαν. Μάλλον ξεπούλημα και μειοδοσία θα χαρακτηρίζονταν. Πάντως, αν τα απλά τα χειριζόμαστε έτσι, σκεφτείτε τι γίνεται τόσα χρόνια στο Κυπριακό…

Για το άλλο θέμα με το όνομα της Αθαλάσσας, απλά εννα συμφωνήσω με τον ΚΚ του Πολίτη: μπορούμε να μετονομάσουμε την πράσινη γραμμή. Εν πιο μεγάλη και εκφράζει καλύτερα τα επιτεύγματα της προηγούμενης προεδρίας.

Filed under: Άποψη, Κύπρος