Υπο κανονικές συνθήκες εν θα πήγαινα να ψηφίσω. Αλλά δκυο λόγοι με κάμνουν να
θέλω να πάω:
1. Η κατάσταση – η οικονομική κατάσταση της χώρας τζαι η κατάσταση στον βόθρο της πολιτικής.
2. Βλέπω υποψήφιους που είναι επικίνδυνοι τζαι αν είναι να ψηφίσω μόνο τζαι μόνο σαν αντιστάθμισμα έναντι τους, αξίζει.

Για να μην πολυλογούμε, οι επιλογές δεν είναι πολλές. Αν ήταν οριζόντια η ψηφοφορία θα έβαζα ένα χ στον Χρήστο Στυλιανίδη (ΔΗΣΥ) τζαι ένα στον Τάκη Χατζηγεωργίου (ΑΚΕΛ). Οι μόνοι ξεκάθαρα άξιοι τζαι σοβαροί πολιτικοί που υπάρχουν σήμερα στην Κύπρο.

Από εκεί και πέρα στον ΔΗΣΥ ξεχωρίζει ο Ζένιος τζαι η Χόπλαρου, τζαι στο ΑΚΕΛ ο Συλικιώτης. Δεν είναι όμως οριζόντια η ψηφοφορία τζαι δεν θα πάει το μήνυμα που πρέπει αν πάρουν ψήφους τα δκυο μεγάλα κόμματα. Για τούτο τον λόγο εσκέφτηκα να δώσω την ψήφο μου σε έναν Τ/κ για να ενισχύσω την προσπάθεια για να φκει στην επιφάνεια μια νέα φωνή που πρέπει να υπάρχει στην πολιτική αν είναι να λύσουμε το κυπριακό τζαι να πάμε μπροστά. Προφανώς τζαι δεν θα λυθεί αν φκει Τ/κ ευρωβουλευτής αλλά θα εκπροσωπηθεί ένα τμήμα του κυπριακού πληθυσμού με το οποίο προσπαθούμε να συμφιλιωθούμε. Επειδή πιστεύω σε μια Κύπρο ενιαία, ειρηνική, ανοικτή τζαι προοδευτική γι’αυτό πιστεύω ότι πρέπει να ενισχυθούν άτομα που έχουν αυτά ακριβώς σαν σκοπό τους.

Για να μεν πιάσει την ψήφο μου κάποιος που εν χρόνια στο παζάρι, εεε, εννοώ την πολιτική θα την δώσω σε ένα συνδυασμό με απόψεις τζαι θέσεις που χρειάζονται εν μέσω της κρίσης: τζαι της οικονομικής τζαι του κυπριακού. Θεωρώ δηλ, ότι αν τζαι μπορεί να μεν συμφωνώ 100% με όλα (άλλωστε με κανένα συνδυασμό δεν συμφωνώ 100%), πρέπει να ακουστούν κάποιες απόψεις, τζαι στην οικονομία τζαι στο κυπριακό, που θα είναι αντίβαρο στες διάφορες πελλάρες που ακούμε. Τζαι επειδή τα συγκεκριμένα άτομα εν ενεργοί ακτιβιστές με απόψεις τζαι θέσεις ΤΖΑΙ πράξεις υπερ της ειρήνης τζαι συμφιλίωσης, καθώς τζαι της συνεργασίας σε επίπεδο κοινωνικό τζαι οικονομικό θα ψηφίσω τον συνδυασμό ΔΡΑΣυ-Εylem τζαι συγκεκριμένα την Deniz Birinci τζαι τον Κώστα Αχνιώτη.

 

Πουν ‘μουν μιτσής – μιλούμε πρώτη δημοτικού περίπου- έβλεπα που το μπαλκόνι του διαμερίσματος μας στον 4ο όροφο τον Πενταδάκτυλο τζαι εσκεφτόμουν: “Καλά τωρά τούτο εν που τα αλήθκεια; Εμαλλώσαμε με τους Τούρκους τζαι εκάτσαν ποτζί τζαι εβάλαν τζαι μιαν τεράστια σημαία πας το βουνό; Αμπα τζαι εν σαν τούντα τα παιχνίδκια που παίζω με τον αρφό μου τζαι στο τέλος εννα τα μαζέψουν ούλα σε ένα κουτί τζαι να μου πουν πως ήταν προσποιητά;” Δεν χωρούσε ο νους μου ότι οι “μεγάλοι” θα ήταν τόσο μαννοί… Όταν “εμεγάλωσα” εκατάλαβα ότι δεν μεγαλώνουμε ποτέ. Τζαι δεν είναι η παιδική αθωότητα που μένει αλλά όλα τα άλλα επίκτητα: τι θα πουν οι άλλοι, οι μάσκες που θα φορέσουμε για να παίξουμ τον ρόλο μας σε κάθε περίπτωση…

Αν υπάρχει ένας καλός λόγος που δεν γράφω πλέον είναι ότι προτιμώ να παίζω λέγκο με την κόρη μου – χωρίς καμιά απολύτως επιπρόσθετη σκέψη – αντι να δω τι είπε ο τάδε. Που την άλλη έχω κάποιες σκέψεις τζαι εννα τες μοιραστώ δαμέ όπως μου κατεβαίνουν.

Πρώτ’ από όλα, το κυπριακό… Πως θα ζήσουμε σε αυτόν τον τόπον τον καμένον όταν δεν είναι πια καμένος; Στην παράνοια μας, αλλά και στην πραγματικότητα μας, το κυπριακό μας προσδιορίζει. Πάμε αδιαμαρτύρητα στρατό για να υπηρετήσουμε την πατρίδα όπου κανένας απολύτως δεν κατέχει (και δεν θα έπρεπε) το “άθλημα”. Ε και; Εν κόστος στην κοινωνιά τζαι το κράτος … τζαι το μεγαλύτερο κόστος είναι ότι ουσιαστικά στέλνουμε φυλακή για 2 χρόνια όλους τους δεκαοκτάχρονους της χώρας για να παράξουν το απόλυτο μηδέν. Όταν όμως ένας άνθρωπος στα κατεχόμενα δηλώνει αντιρρησίας συνειδήσεως το πιο πατριωτικό κόμμα (yes Omirou I’m talking about you) φκαίνει τζαι λαλεί ότι τον υποστηρίζει τζαι ότι εν ανθρώπινο δικαίωμα…!! Δκυο μέτρα τζαι δκυο σταθμά…

Το άλλο τρομερό της Κύπρου εν το πόσο loud εν οι πόρτιες… δηλαδή οι μεγάλοι πατριώτες που δεν δέχονται τίποτα παρά μόνο επιστροφή τζαι απελευθέρωση τζαι άλλες μεγάλες λέξεις δίχα περιεχόμενο που πίσω τους. Επειδή το κυπριακό, ξέρετε, εννα το λύσουμε εμείς στο δικαστήριο τζαι όι συζητώντας με τους άλλους. Ένα περίπου εν σαννα τζαι εννα χωρίσει ένα ζευγάρι τζαι πάει ο ένας που τους δκυο μόνος του στο δικαστήριο τζαι λαλεί του δικαστή: “Μα έχω δίκαιο!” Είτε έσιεις, είτε εν έσιεις τα δεδομένα εν τζαμαί. Που το 2004 όχι απλα δεν εκάμαμε τίποτα – αλλά είπαμε όι για να χαρούμε τα πλούτη τζαι προνόμια της Ε.Ε. μόνοι μας. Ε, σίαιρεστε τα;

Θέλετε να χάσουμε για πάντα την μισή χώρα ή να μπούμε σε ένα συναιτερισμό με τους τουρκόφωνους Κυπραίους; Εννα γελώ αν πουν όι τζίνοι τούντη φορά σκεφτόμενοι: “Μα να ενωθούμε σε ένα παττισμένο κράτος;” Εν τζαι τα γκάζια πετε μου τζαι εν ο λόγος που θέλουν ξανα κάποιοι λύση. Το 2004 ευκαιρία τζαι αφορμή ήταν η ένταξη στην Ε.Ε., τώρα εν τα γκάζια. Τζαι κουντούν μας γιατί αν ήταν που λόου μας ήταν να μεν ταράσσει τίποτε… Τα συμφέροντα που έχουν δαμέ εν λία τζαι πολλά έμμεσα αλλιώς θα ελύετουν που τζαιρό. Ελπίδα λοιπόν για καλό αποτέλεσμα τζαι τα μουσκουθούρκια εν για κακομαθημένα παλιόπαιδα. Δουλειά που ούλους όσους πρέπει τζαι λία λόγια.

Έθελα να πω τζαι δκυο πράματα για τες ιδιωτικοποιήσεις. Τζαι δεν θέλω να συζητήσω αν εν καλές ή όι. Τούτο εν ένα θέμα σύνθετο τζαι θέλει πολλή μελέτη. Οι πιο πολλοί που λαλούν ναι στην ιδιωτικοποίηση εν για να παραιτήσουν τα νεκατώματα των κομμάτων αλλά τούτος δεν γίνεται να είναι ο λόγος για να κάμεις κάτι τόσο δραστικό. Γενικά πιστέφκω ότι το κράτος έπρεπε να κρατήσει 49% – δηλαδή να φκει που μέσα ο έλεγχος του αλλά να έχει λόγο – ή έστω να κρατήσει 20% τζαι τα υπόλοιπα χρηματηστήριο με ανώτατο όριο ελέγχου 3%… Να μεν μπει δηλαδή ο τάδε παραλλής τζαι να αναλάβει. Ο μόνος λόγια για να μην γίνει πλήρης ιδιωτικοποίηση εν ότι είμαστε μιτσιά χώρα τζαι εν κερδοφόροι οργανισμοί. Επίσης, εν ούλες οι περιπτώσεις ίδιες – η ΑΗΚ δεν έχει ανταγωνιστή αρά ίνδα να την ιδωτικοποιήσεις; Για να εν ιδιωτικό μονοπώλιο. Η ΣΥΤΑ εν δυνατή μασιαλλά τζαι έχει ανταγωνισμό – εν έτοιμη η αγορά. Τζαμαί η ανησυχία εν οι συντάξεις που εδάνεισε ο κόσμος στο κράτος πιστέφκω το θέμα.

Εξακολουθώ να πιστέφκω ότι σαν λαός τζαι κοινωνιά είμαστε ούλοι σαν ενα μεγάλο γυμνάσιο… αλλά άρχισα να καταλαβαίνω ότι τα πράγματα θέλουν να μπεις στο βάθος, να κάμεις διάκριση τζαι όι να τσουβαλιάζεις ούλα τα θέματα. Κάτι κακοπροαίρετα σχόλια για υπαλλήλους κυβερνητικούς ή σε ημικρατικούς δυστυχώς δείχνυον το χαμηλό μας επίπεδο. Τζαι τούτα ούλα με απαρχή χαζά τζαι απληροφόρητα άρθρα των ΜΜΕ μας… Δυστυχώς η εφηβεία (της κοινωνιάς) εν δύσκολη ηλικία τζαι ελπιζω να φκούμε που την άλλη πιο σωστοί. Αν ενι να μπαίνει το ΔΗΚΟ για πάντα σε ούλες τες κυβερνήσεις τζαι μετάνα φέκφει επειδή έσιει αρχές τάχα… εν θα πάμε ποττέ μπροστά. Τελικά κάτι εξέραν τζαι εκάμαν το προεδρικό στο σύστημα δαμέ για άλλως πως ήταν να τα κάμνουμε ίσια-ίσια κάθε τρεις τζαι λίο…

Τελοσπάντων… εννά δείξει. Ελπίζω να μεν εν η νεκροψία που εννα δείξει.

 

The passing of Nelson Mandela is as symbolic as his life and legacy. A man who truly fought for justice and freedom. A man who realized that peace and prosperity is above anything else; that to move forward the past must remain a memory.

Listening to the stories of the video, e.g. hearing “I was just a foot soldier taking orders”, we are all reminded of what took and takes place all over the world. Cyprus suffers from similar stories and mythology; a truth and reconciliation committee is a necessary step to acknowledge each other’s pain, heal the wounds and move on. Even if South Africa has not fully recovered (inequality is prevalent everywhere), it has moved on, it has taken a step forward and it is on a path to seal its fate as the most prosperous country in Africa, but it started from here:

Time for Cyprus to take a step forward…

 

Inspired by the BBC Magazine article “A Point of View: The foibles of four countries” and Nicolas’ “Good Cyprus, bad Cyprus” I bring you my own ranting and commentary on the country I grew up in, live in and society I participate in, for better or for worse. Our own irrationality stems from size – yes, it matters. As a small place Cyprus has the advantages and disadvantages that come with this inherent trait.

All Cypriots are experts and quite happy – almost obliged – to offer their opinion. The best example is when calling up any government service or private business asking for information; electricity connection, visas, bills, directions, etc – Cypriots are experts! Instead of saying: “I am not responsible for this, call so-and-so”, they will ask you one or two questions about your “case” and then state matter-of-factly that “you should not have a problem…” Then you call the same office and you get a different reply, or another person in the same service will tell you another story. Are there no rules, no regulations, a defined/accepted/followed procedure? In general, we love to talk and give our own two cents on everything – even if it is based on a few things we read or heard here-and-there.

Us Cypriots also have a size complex. Instead of realizing – in both definitions: understanding and making reality – that we live on a small island and building on the advantages that provides, we believe that this small island is of great geo-strategic importance (it was in the 2nd century BC) and that everyone is conspiring against us (Brits, EU, Americans, the UN). We have a megalomania and a self-centredness that is evident from the simplest things such as the way we drive, and even the cars we drive, but also in the way we dress, spend and behave. We pursue grand rewards without any planning hoping to get there with the least effort. Part of this is also exressed in a love for motherland which has proven neither rational nor rewarding.

Of course, these traits are what make us friendly and willing to help. After all who more helpful than the person sticking their nose in your “bidness” all the time offering their opinion. All in all, Cyprus and Cypriots are caring and helpful, laid back and calm. We sell sun, sea and good food – we are no bankers. Our self-centredness makes us put family and friends first, going out of way to assist them. Cyprus is about Akamas, siesta, souvlakia, frape in the sun – should also be about research, universities, green energy, agro-tourism, conservation, libraries, sports centres….

 

Harry S. Truman shouted in despair that he needed a one-handed economist as all of his economics advisers kept on telling him: “On the one hand…, but on the other hand…” Anyone with basic economics knowledge understands it is a social science. When one of your parameters is people you cannot be certain of anything.

For example, a basic economics principle states that: “People are rational agents.”. An assumption of course and the easiest way to refute it is by observing the demographics: women make up 50% of the population and are – obviously – not rational. Yes, I am referring to the 58 pairs of shoes you have in the cupboard – I’m joking of course, but you get my point.

Back to the parameters though. Even with the most advanced econometrics and mathematics you will reflect a situation in society at a specific point in time, but to get there you make assumptions and hold some variables constant. This will be a snapshot of the situation given the constants, which you have to evaluate as well. Then you have to take into account externalities, human behaviour and the specifics of your situation/setting. Therefore, you need to be an economist/mathematician/sociologist/psychologist/intuitive/perspective person with a bit of political science background sprinkled on top…. You can take an issue in economics and take the route of mathematics to analyze it and understand it, or you can take a softer stance via the theory and mix in some sociology/psychology/business all in an effort to try to extrapolate and integrate the issue into the bigger picture. Assumptions are made to help you analyse and measure and then you have to either take each constant parameter and examine for its effects, or change your perspective and look at the micro level.

After the recent events in Cyprus and the agreement with the troika there has been an discussion of whether it is wise for Cyprus to stay in the eurozone or if it would be better off leaving. Paul Krugman has argued for a Cypriot exit now, while Michalis Persianis of Kathimerini argues why that is not feasible. Here is another argument in support of the view to exit now by Matthew O’Brien.

On the one hand, Krugman and O’Brien argue that Cyprus must exit the eurozone since the benefits of a monetary union have ceased to exist, especially with the capital controls that have been enforced (for 7 days – MoFA Casoulides has stated they will continue for a month – Argentina was forced to keep them in place for 5 years!). The point that Krugman makes is for a swift and painful exit in the short term, with the hope of bouncing back sooner than by remaining in the euro and straggling along via cuts and austerity. His main point is: “Leaving the euro, and letting the new currency fall sharply, would greatly accelerate [..] rebuilding.”

On the other hand, Persianis argues that leaving the euro will lead to a drastic devaluation of the new currency and therefore inflation (since we are mainly an importing country and not a producer – fuel imports for electricity generation also will be subjected to this) while he adds that our resulting cheaper tourism will not be competitive in terms of quality. In addition, we have no other liquidity sources other than the ECB and no other means of financing the state or the banks, as Cyprus’s ratings leave out of market financing.

So the dilemma is: remain in the euro and sustain austerity measures and pay cuts which will – in effect – cause inflation since nominal wages will decrease, while the economy remains stunted (actually shrinks) for the next 5 to 10 years, or exit with pretty much similar (or worse) inflationary pressures and begin the rebuilding process and growth. Capital controls have basically taken us out of the monetary union (while also possibly creating a black FX market vs the “real” euro). One of the founding principles of the EU – free flow of capital, has been put on the sideline.

The history of the EU reveals that there has always been a split between North and South, and that further integration has always been a debate. A two-speed EU has always been there. All the euro has done is make this more pronounced and evident to the people. The EU is this far off, distant and complex institution that has no benefit for the ordinary man. There is no vision – no common vision at least – nothing that unites us. The plan was to unite the people of Europe economically to avoid conflicts. A monetary union was a step in this direction aimed to integrate the EU even further and yet it is moving as apart.

Personally, I see the romantic idea of a European Union falling flat on its face. This has mostly to do (as usual) with the politics of the matter and not the economics. The politics shape the economics and there is no common interest. It is NOT one for all and all for one – it has become all for the few. There are NO signs of the crisis abating and no signs of further political integration. Solidarity and pro-EU sentiments are at an all time low among the population (not only in Cyprus, but among the whole of the southern region and even the northern countries have to be wary of the constant bailouts). Politics is the reason after all for the harsh deal Cyprus was given with the elections in Germany close.

So my conclusion (and an opinion I am sure others share): we cannot leave the euro at the moment but within the next few years we HAVE to build up our economy to be able to do it. Even if at the moment we are dependent on the euro due to a lack of liquidity and the problematic banks (which we could not bail out through the ESM for some reason), we have to keep in mind that the eurozone crisis is spreading and even if we do not exit now, we will either have to in the future, or it is very likely that it will simply collapse. Never say never.

 
Set your Twitter account name in your settings to use the TwitterBar Section.