Παρακουλουθώντας σήμερα το “Από μέρα σε μέρα” με καλεσμένους τους Χατζηφεωργίου, Πουργουρίδη, Κολοκασίδη και Σοφοκλέους η συζήτηση μου έφερε στο νου τα σχόλια στο epanenosi.com και γενικά τες συζητήσεις όπου κύριο θέμα είναι το Κυπριακό.
Βασικά αν δείτε το epanenosi.com θα διαπιστώσετε ότι τα σχόλια συνήθως δεν έχουν σχέση με το πποστ. Ο καθένας έχει μια θέση που επαναλαμβάνει συνεχώς. Ανατρέχοντας ο καθένας σε αυτά που έμαθε στο σχολείο, στο σπίτι ή αυτά που ακούει που το κόμμα, την εκκλησία του, “τρέχει” να προλάβει να τα πει και να τα δηλώσει μήπως και δεν ακουστούν αυτά τα σημαντικά… Τα ίδια περίπου κάνουν οι πολιτικοί μας. Είναι σαννα και δίνεται το θέμα “Κυπριακό” και το σύνθημα να ξεκινήσουν να λαλούν όσα ξέρουν για αυτό, όσο πιο γρήγορα μπορούν.
Δυστυχώς το παράδοξο της πολιτικής κατάντιας της Κύπρου με το ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ τα μόνο σοβαροφανή κόμματα στο Κυπριακό, τα οποία όμως δεν μπορούν – λένε – να συνεργαστούν λόγω “ιδεολογικών” διαφορών. Προσθέτοντας σε αυτά τες παλιές αμαρτίες (όλων) των κομμάτων κατα τη διάρκεια των προηγούμενων χρόνων και την αδυναμία τους να ξεφύγουν από αυτά, καθώς και την έλλειψη θάρρους από μέρους των πολιτικών μας μας καταδικάζει σε στασιμότητα.
Απόψε, πλην του ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, τα κόμματα μας δεν πήγαν στο δείπνο με τον Μπαν Κι-Μουν για να διαμαρτυρυθούν επειδή επήεν να φάει στο “προεδρικό” του Ταλάτ. Η διαμαρτυρία μας έγινε επίσημα και τα ΗΕ ξεκαθάρισαν την θέση τους, με τον να μεν πάτε τι εκερδίσετε, εκτός που το ότι εννα δείτε την Αίγια Φούξια εσσω σας;
February 1st, 2010
Είπα να προσθέσω και εγώ στα πολλά που ακούγονται και γράφονται για την πλήρη απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους. Κάποια πράγματα δεν είναι συζητήσιμα. Ένα από αυτά είναι η υγεία μας – εμένα και εσένα. Από τη στιγμή που κάποιος καπνίζει δίπλα μου, εισπνέω τον καπνό του και με βλάπτει εξίσου (αποδεδειγμένα), οφείλει να σεβαστεί την επιθυμία μου να μην καπνίζω. Δεν έχει κανένας δικαίωμα να επηρεάζει την δική μου υγεία.
Πέραν τούτου, τα διάφορα που διάβασα πρόσφατα σε εφημερίδες (κυρίως τον Πολίτη γιατί τζίνον διαβάζω όι γιατί εν της μιας ή της άλλης άποψης): ότι “πάει το κάπνισμα σε μια ταβέρνα με μουσική”, ότι “είναι ρατσισμός/φασισμός”, ότι “είναι ξενόφερτο”, ότι η απαγόρευση “προέρχεται από χώρες ξενέρωτες ή ιμπεριαλιστικές ή που κάμνουν πολλούς πολέμους ή την κακή Ε.Ε.”, μα “πώς να άκουεις το ‘άναψε τσιγάρο δώστου φωτιά’ χωρίς τσιγάρο”, το “είναι στην κουλτούρα μας” και το κορυφαίο: “μα γιατί μόνο οι καπνιστές; να απαγορευτεί και το ποτό τότε;” – εκτός από χαζά επιχειρήματα που προσπαθούν να μας παραπέμψουν σε ένα είδους χαμένου ρομαντισμού των “παλιών καλών εποχών” είναι τουλάχιστον μωρία. Επίσης γράφτηκε ότι ο νόμος προτάθηκε από τον Περδίκη, τη Θεοχάρους και την Κυριακίδου, ενώ – στο ίδιο άρθρο- συγκρίνονταν αυτοί με πιο “ευχάριστους και ενδιαφέρον πολιτικούς” που καπνίζουν π.χ. τον Αναστασιάδη και τον Κατσουρίδη.
Είπαμε, όσον αφορά την υγεία, δεν σηκώνει συζήτηση το θέμα αλλά χάριν αυτής… (και αφού ήβρα και ένα θέμα να “ξεσκονίσω” το μπλογκ):
- Το αν “πάει” κάπου το τσιγάρο εν άποψη και θέμα γούστου. Για κάποιους πάει και το κετσαπ πας την πίτσα – γούστο τους, αλλά μόνο αν ότι κάμουν δεν βλάφτει τζίνον που κάθεται δίπλα τους.
- Ρατσισμός και φασισμός; Δεν απαγορεύτηκε το τσιγάρο! Απαγορεύτηκε εκεί που επηρεάζει και άλλους.
- Ξενόφερτο, από τους “κακούς ξένους” και “δεν είναι στη κουλτούρα μας” είναι μια από τις πιο κοινές μας δικαιολογίες, ήταν να μεν το ακούσουμε τζαι δαμέ; Φταίνε οι ξένοι. Εγώ λέω επιτέλους που είδαμε ένα καλό που κάμνουν και το εφαρμόσαμε, εκτός αν όντως είμαστε τόσο ηλίθιοι πλεον σε τούντην χώρα που οι ξένοι κάμνουν μας ό,τι θέλουν ή τους ακολουθούμε εντελώς τυφλά.
- Μα “πώς να άκουεις το ‘άναψε τσιγάρο δώστου φωτιά’ χωρίς τσιγάρο” – να σου πω ένα άλλο:
“Το βαπόρι απ’ την Περσία [...] Τόννοι έντεκα γεμάτο με χασίσι μυρωδάτο” – φαντάζομαι εκείνη την ώρα πρέπει να τραβήσουμε και λίγο χασισάκι;
- Και ερχόμαστε στο ποτό, που μας παίρνει πίσω στο “αν βλάφτει τζίνον που κάθεται δίπλα”. Ακόμα και πίττα, βασιλόπιττα να ένι ο διπλά σου η πιο πολλή ζημιά που εννα σου κάμει εν να φυρτείς που τα γέλια. Όσον αφορά το πίνω και οδηγώ, αν δεν κάμνω λάθος πέρσι, πρόπερσι επήεν το όριο στο 22μg που το 39.
- Πάμε και στο “μα γιατί να μην επιτραπεί να υπάρχουν λέσχες/κλαμπ/κέντρα που να είναι μόνο για καπνιστές”. Η Κενεβέζα είπεν προχτες ότι στην Ελλάδα δεν εδούλεψεν ο νόμος με τις εξαιρέσεις. Αμαν τώρα θεωρούν το νόμο διφορούμενο – που λαλεί: βαλτε μια ταμπέλα και μεν καπνίζεται μέσα – τι θα γίνει άμαν προσθέσουμε σε τούτο κι άλλες παραμέτρους; Λαλούν ότι ο νόμος δεν είναι σαφής, άρα να τον καμουμε πιο περίπλοκο; Παντού! Να μεν έχει εξαιρέσεις και “παραθυράκια”.
- Όσον για το αν οι καπνιστές είναι γενικά πιο ενδιαφέρον χαρακτήρες/πολιτικοί κτλ, και θεωρούμε τζίνους που προτιμούν το περιβάλλον χωρίς καπνό ξενέρωτους, μάλλον εβλέπετε πολλές διαφημίσεις Marlboro σαν παιδιά. Ναι; Το να καπνίζεις σημαίνει ελευθερία, είσαι ενάντια στο κατεστημένο, καουμπόυ, λεβέντης, μάγκας και μερακλής; Γούστο σου, κάμε ότι θέλεις, αλλά τον καπνό σου άμαν τον εισπνέουν τζαι άλλοι, εσκέφτηκες ότι μπορεί να γίνουν όσον μάγκας είσαι και εσύ; Αμαναμου! Χελωνονιτζάκια!
Έχοντας πει όλα αυτά να πω και κάτι τελευταίο. Ναι, είμαι απόλυτος – απαγόρευση παντού σε κλειστούς δημόσιους χώρους. Για την υγεία του συνόλου. Γίνεται ρε μάγκα, να παίρνεις το μωρό των 2-3 χρονών στο καφέ, να κάθεσαι στο σμόκινν σέκτιον το ντουμάνι, να βαστάς το τσιγάρο που τη μια τζαι το μωρό που την άλλη τζαι να χαριεντίζεσαι; Αν μη τι άλλο, για προστασία των ανηλίκων.
Τέλος, στο πανεπιστήμιο άναφκα και εγώ μέσα-μέσα έναν τσιγάρο με παρέα. Μια φορά επήρα και πούρους κουβανέζικους που την Κύπρο – ευτύχως εν με εκόψαν στο τελωνείο της Αμέρικα… Αλλά δεν μπορώ τον καπνό σήμερα, νεκατσιώ και που μυρίζομαι τσιγάρο (έναν καλό πούρο εν άλλη κουβέντα – τζαι γούστον μου!)… Ασε που ξέρω και καπνιστές που δεν αντέχουν να τους φυσούν καπνό στα μούτρα, ή να έχει καπνό όταν τρώνε.
Μεγάλωσα με καπνιστή μπαμπα και έχω μια μάμμα που (παθητικός καπνιστής επι 31 χρόνια) έχει βρογχίτιδα και συμπτώματα άσθματος επι τακτικής βάσεως. Σήμερα βλέπω τον μπαμπα μου με τες πάτσιες και τες πισσούες… όπως του είπεν πιο παλιά ένα φίλος του: αν ήταν “φυσικό” το κάπνισμα εν θα έπρεπε να είχαμε τζαι μια καμινάδα;
Τελός (που τα αλήθκεια τούντην φορά), σήμερα έπιασα να κάμω κράτηση σε ένα εστιατόριο. Λαλώ της κοπέλας ώρα, άτομα κτλ και λαλεί μου:
“ΟΚ μια κράτηση, στις 9, 5 άτομα, <όνομα>, <τηλέφωνο> στους καπνιστές…”
“Καπνιστές;”
“ΧΑΧΑΧΑΧΑ”
January 7th, 2010
Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,
Είπα να σου στείλω τζαι φέτος το καθιερομένο γράμμα, παρόλο που επήρα πλέον το μήνυμα ότι μετά τα 11 κόφκεις άτομα που τη λίσταν σου. Έναν έχω να σου πω: age discrimination!
Έλειψεν τζαι η δεκαετία. Αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει τούτο!; Θα σώσουμεν τον πλανήτη (το κείμενο εν άσχετο – η εικόνα σχετική); Θα λύσουμεν το κυπριακό; Το μεσανατολικό; Κάτι ακόμα πιο συνταρακτικό! Μπαίνω τζαι εγώ στα -άντα! Τριάντα!
Εντάξει δώδεκα που τζίνα παν για το σκολείο, τέσσερα πανεπιστήμιο, δκυο στρατό. Εν σαν το welcome week στο πανεπιστήμιο – απλά θέλουν λίγο παραπάνω τζαιρό για να μας εξηγήσουν τι ανάθεμα γίνεται πριν να μας ξαπολύσουν μες τον κόσμο. Τζαι μετά καταλάβεις ότι κανένας εντζαι ξέρει ήντα που γίνεται… μαλακωδώς ευησυχασθής; (τζαι έχω αλλά δέκα ώστε να φτάσω τον τραγουδιστή).
Γενικά νιώθω ότι εν ούλα σαν το Mario Bros που πρέπει να σώσεις την πριγκήπισσα… τζαι προχωράς αλλά φτάνεις κάπου τζαι λαλούν σου τζύλα τζαι πάρακατω τώρα.
Που να σου πω το άλλο… εγώ ήβρα την! Την πριγκηπέσσα μου εννοώ… ναι το 2010 όχι μόνο κλείω τριάντα, παντρεύκουμαι. Θωρώ σε τώρα που κάμνεις τζίνο το χοχοχο…. αχχ….
Οπώς καταλάβεις το 2010 εν θέλω τίποτε. Έχω τα ούλα!
Μιχάλης
ΥΓ σσσσ…. τζίνον το LEGO τζαι εν θα πω σε κανένα ότι φέρνεις δώρα τζαι σε άτομα που κοντέφκουν τα τριάντα… promise!
December 22nd, 2009
Εξανάπα τούτη την ιστορία, αλλά δεν πειράζει… bear with me. Πουμουν μιτσής τζαι εσπούδαζα λοιπόν, επήα στο σπίτι ενός Βούλγαρου συμφοιτητή μου και εδίαν στους Ινδούς της παρεάς να δοκιμάσουν ένα πολλά παράξενο βουλγάρικο φαϊν. Άμαν είδα φαϊν λαλώ: “Αμάν!”, Κυπραίος βλέπετε… Τελικά ήταν τασιή! Που ήμουν μίτσής ενεκατώνα ποτζί ποδά (σε κάτι βιβλία μαγειρικής που υπήρχαν σπίτι) και ήβρα οτι μοιραζόμαστε πολλά φαγία με τους γείτονες μας, είτε τα ίδια ακριβώς είτε παρόμοια.
Η μόνη φορά που έφαγα χαλλούμμιν στην Αμερική ήταν που έναν Τ/κ όταν εκάμναν μπάρμπεκιου κάποιοι άλλοι τζαι έσυρεν πάνω ένα χαλλούμμιν. Τον επόμενο χρόνο εταϊσαμεν χαλλούμμιν στην πίττα σε 300-400 άτομα στο international fest. Ήταν το πιο κυπριακό πράγμα που μπορούσαμε να δώσουμε, κάτι που μοιραζόμαστε και που εν μέρος της άσυλα κυπριακής κουλτούρας. Τωρά το πως αποφασίσαν να κάμουν οι δικοί μας αίτηση για προστατευόμενη ονομασία προέλευσης και να αφήσουν έξω το όνομα hellim… δείχνει πάλι πόσο πολλά στον κόσμο μας είμαστε. Τώρα μια γερμανική εταιρεία θέλει να παράγει χαλλούμιν και να το πουλά με το όνομα hellim, και τωρά εθυμηθήκαμε ότι και το hellim, κυπριακό ένι! Δεν ξέρω αν υπήρχαν αντιδράσεις τότε που αιτηθήκαμε τιν Π.Ο.Π. αλλά αν αιτούμαστε και το hellim είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα αντιδρούσαν. Μάλλον ξεπούλημα και μειοδοσία θα χαρακτηρίζονταν. Πάντως, αν τα απλά τα χειριζόμαστε έτσι, σκεφτείτε τι γίνεται τόσα χρόνια στο Κυπριακό…
Για το άλλο θέμα με το όνομα της Αθαλάσσας, απλά εννα συμφωνήσω με τον ΚΚ του Πολίτη: μπορούμε να μετονομάσουμε την πράσινη γραμμή. Εν πιο μεγάλη και εκφράζει καλύτερα τα επιτεύγματα της προηγούμενης προεδρίας.
September 25th, 2009
Νομίζω ότι τα πράγματα που μας αρέσουν, τα κάνουμε χωρίς σκέψη. Όταν παω να παίξω μπάσκετ και δεν σκέφτομαι τίποτα, αυτό που βγαίνει είναι ελαφρύ και γλυκό.
Κάποτε έτσι ήταν και αυτό το μπλόγκ. Προσπάθησα να αλλάξω λίγο το στυλ μου και το στυλ του. Αλλά μάλλον δεν μου βγήκε. Μοιάζει πλεον με ένα ξεχασμένο αντικείμενο, που πιάνεις με ενθουσιασμό κάποια Χριστούγεννα και το βρίσκεις μετά από χρόνια σε μια αποθήκη, γεμάτο σκόνη και θυμάσαι: “Τι ωραίο που ήταν!”
Κοιτάζω παλαιότερα πποστ μου και μου φαίνονται σαν “Σκέφτομαι και γράφω” του δημοτικού. Μα τόσο χαζός είμαι; Ίσως να μην μου αρέσει τίποτα. Μπορεί να το σκέφτομαι περισσότερο από όσο πρέπει.
September 22nd, 2009
